Z grymasem obrzydzenia wcisnęła dopalającego się paperosa w ciężką mosiężną popielniczke. Jej dłoń mimowolnie sięgnęła po ubrudzony wczorajszą szminką kieliszek niedopitego wina. Przyłożywszy go do ust sączyła szkarłatny napój, wsłuchując się w dzwięk syren policyjnych samochodow gdzieś za oknem. Bezwiednie spojrzała poprzez biel gęstego dymu z papierosa w stronę padającego za oknem śniegu. Nocne latarnie rozświetlały wirujące płatki śniegu ktore tak jak ona, miały swoje kilka sekund na scenie okiennego parapetu. Pojawiały się z nikąd oszałamiając widza swym wdziękiem, jaskrawością i blaskiem kształtu. Przykuwały uwagę uwodzicielskim tańcem który zdawał się nie mieć końca. Podrywane powiewem wiatru znów unosiły się w gorę kusiły wzrok wirując, zataczając coraz większe koła. Fascynując oko widza pozostawały w zasięgu wzroku, wyróżniając się na tle pozostałych płatków śniegu które stanowiły jedynie tło dla tego chwilowego występu stanowiąc jednocześnie nierozłączną całość tej krótkiej tragedii.

Odwracając wzrok od okna spojrzała na wiszące na scianie baletki. Towarzyszące im zdjęcia opowiadały historię tańca. Światła jupiterów jak nocne latarnie, oświetlały biel krótkich spódniczek które wirowaly co jakiś czas wznosząc się ponad scenę. Roześmiane twarze, naręcza kwiatów i owacje na stojąco które jeszcze do dziś pobrzmiewają gdy zamyka oczy. Rozpoczynajacy sie hałas w garderobie  słyszy już od korytarza którym wolno kroczy upinając kruczo-czarne długie włosy. Z przeciwleglych do siebie drzwi korytarza, jak w zwolnionym tempie, przebiegają przed nią nerwowi asystenci próbujący dopiąć wszystko na „ostatni guzik” jeszcze przed występem. Nie czuje zdenerwowania, jedynie lekkie podniecenie które towarzyszy jej zawsze przed wyjściem na scenę. Uśmiechając się do siebie wraca myślami kiedy to pierwszy raz stanęła na scenie- widzi siedzącą na widowni, składającą dłonie matkę i ojca próbującego zrobić zdjęcie, specjalnie kupionym na tę okazję aparatem. Ona rozpościera ramiona w grand plie i zaczyna tańczyć. Emanująca lekkością wiruje  z rozpostartymi rękoma przez całą powierzchnię sceny, podmuch wiatru unosi ją jednak w górę. Aby nie stracić rownowagi wykonuje kilka piruetów w przeciwną stronę, jej uśmiech i skrzące w blasku latarni oczy zlewają się ze smugą pozostawioną przez upięte, czarne włosy. Zaskakuje precyzją w tym zdawało by się chaotycznym tańcu. Rozpościera ramiona i delikatnie opada w dół prawie dotykając stopami sceny. Jednak choreograf ma inne plany. Znów lekki podmuch porywa ją w górę i zaczyna wirować skrząc się srebrzyście.

Taniec kończy się gdy bezwiedna ręka trzymająca kieliszek niedopitego wina uderzając o podstawę wózka na którym siedzi, wytrąca ją z wpatrzenia się w śnieg wirujący za oknem. Zamyślona nie zauważyła nawet że niewielka pozostałość szkarłatnego płynu wylała się jej na podłogę formując plamę, przywołującą w pamięci zdarzenia o ktorych starała się zapomnieć. Odstawiając na stół pusty już kieliszek, zapala kolejnego papierosa i spogląda przez gęsty papierosowy dym na nocne okno w którym blask latarni rozświetla tańczący na wietrze padający wciąż śnieg. Za chwilę pojawi się kolejna, śnieżna primabalerina która oczaruje ją swym tańcem przez następnych kilka minut.